Dit kwam ik van de week tegen en vind het mooi omschreven...
De waarheid vinden we niet in woorden, maar in ons hart, want de fundamentele waarheid kan alleen beleefd worden. Daarvoor zijn geen bewijzen nodig, maar vertrouwen in het eigen waarnemingsvermogen. Wie heeft dat nog nooit meegemaakt: je leest iets of luistert naar iemand en opeens lopen de rillingen over je rug. Je bent diep ontroerd en weet gewoon dat je iets oprechts, authentieks hebt vernomen, de waarheid van een ander, die in het eigen innerlijk een diepe resonantie teweeg brengt. Of je hebt zelf een aangrijpende ervaring en beleeft de waarheid, het onvervalste zijn dat achter de zichtbare dingen ligt. Ook dan weet je wat je ervaren hebt. Wat voor noodzaak zou er kunnen zijn om deze ervaring te bewijzen of zelfs maar te verklaren? Is het niet voldoende dat je het voor jezelf weet?
"De waarheid heeft zo veel gezichten als er mensen zijn. "dat spreekwoord is oeroud en het is nog even geldig als vroeger. Iemand maakte eens een eenvoudige vergelijking: de waarheid is als een grote doos waarin zich de dingen van de wereld bevinden. In de doos zitten veel gaten. Ieder mens kijkt door zijn eigen gat en ziet, afhankelijk van zijn positie, een ander beeld, dat alleen hij zo kan zien.
Maar zouden wij met ons hart kijken, dan versmelt de waarheid weer tot één.
