White Garden...

                          
Eindelijk.....zag al op zoveel blogs mooie winterse posten langskomen maar hier lag er maar en heel dun laagje. Maar gisteren kwam daar verandering in en kon ik ook genieten van een prachtige witte sprookjesachtige wereld. Gelukkig maar dat ik snel even een paar fotootjes heb genomen want op dit moment is er nog maar weinig van over. Net even voor middernacht liep ik met Bono te wandelen, eigenlijk leek het meer op schuivelen want het is SPEK glad buiten, doe maar voorzichtig allemaal want het is best behoorlijk gevaarlijk..... 
Een week of drie geleden heb ik een "Helleborus Niger" [kerstroos] gekocht, net voor dat de vorst begon had ik hem in de grond gezet. Toen nog met prachtige bloemen maar al snel lag er een zielig hoopje bladeren en bloemen plat op de grond. Vanmiddag toen ik er langs liep was mijn verbazing GROOT, door de dooi stond hij weer parmantig rechtop en zelfs de bloemen hadden niets van hun pracht verloren. Ongelooflijk eigenlijk, en vreemd dat ik die plant nog nooit eerder heb aangeschaft...

 

Mijn lieve kleine witte pluizenbolletje...

Nee...het is geen sneeuw want er ligt hier nog maar een heel dun laagje, dus foto's daarvan komen vast nog wel. Dit keer was Bono aan de beurt, voor het raam staat een stoel, zijn stoel, zodat hij goed alles in de gaten kan houden. Hij meent ook dat alles wat voorbij komt op zijn terrein aanwezig is een blaft dan luidkeels. Doordat zijn snuitje richting raam gaat kon ik niet inzoomen om stiekem even een paar foto's te maken. Dus ook bij hem de camera pal op zijn snuitje gericht. Hihi, het heeft mij flink aan het lachen gemaakt want hij keek me aan met een blik in zijn oogjes alsof  vrouwtje nu toch wel helemaal gek was geworden. Zijn normaal parmantige rechtopstaande oortjes lagen plat naar achteren, dus die zien jullie niet op de foto. Wel zijn grote dropneusje en eigenwijze koppie. Mijn kleine lieve pluizenbol.....wat ben ik gek op die schat...

Hierbij wil ikjullie ook weer eens bedanken voor de altijd lieve en spontane reactie's die jullie achterlaten, echt genieten omdat telkens weer te lezen...Fijn weekend allemaal...

Dark Pictures...

Deze foto's zijn een beetje vreemd.....dat klopt. Maar ik was namelijk benieuwd of ik met mijn nieuwe camera in een bijna donkere kamer zonder licht en flits van heel dichtbij een foto kon nemen waar dan ook nog iets op te zien zou zijn. Deze spulletjes staat in een oude kast in een nisje. Eigenlijk was ik verrast bij het zien van het resultaat, heb ze in mijn fotobewerkingsprogramma wel iets verhelderd. Ze zijn natuurlijk niet echt scherp geworden maar dat lijkt me ook in deze omstandigheden bijna onmogelijk. Bij de tweede foto het zilveren lijstje met een fotootje van Bono toen hij negen weken was, had ik de lens op ongeveer vijf centimeter afstand. En de laatste foto is zo'n kitsch engeltje van glas, wanneer je de batterij aanzet kleurt het van rood naar blauw, paars en lila, erg hé, hihi. Vind de foto's best wel mooi geworden, en ben in ieder geval weer iets wijzer geworden wat de camera betreft. Het blijft leuk speelgoed...

 

De eerste kaarten...

Eigenlijk ben ik een beetje te laat begonnen maar heb van dit weekend een aantal Kerstkaartjes gemaakt. Of het dit jaar allemaal zelfgemaakte gaan worden weet ik nog niet. Het is wel heerlijk om er mee bezig te zijn maar het neemt ook heel veel tijd in beslag. Nu maak ik ze de laatste jaren wel een stuk simpeler, dus misschien gaat het me toch nog lukken...

Een fijne week gewenst...

Werk van Giovanni Boldini en een bijzonder verhaal...

Giovanni Boldini was een Italiaanse schilder, 1842-1931. Hij studeerde van 1864-69 aan de kunstacademie in Florence en sloot zich vervolgens aan bij de Macchiaioli, deze beweging inspireerde hem tot schilderen  in de open lucht waarmee hij zijn gevoel voor lichteffecten sterk ontwikkelde. In 1872 vertrok hij naar Parijs waar hij zijn eigen stijl ontwikkelde en de populairste portretschilder van de gegoede burgerij werd. Hij onderhield vriendschappelijke betrekkingen met "James Abbot MacNeill Whistler" en met "Edgar Degas"
Zijn natuurlijke wijze van schilderen met een vleugje nonchalance spreekt mij erg aan...

En dan het bijzondere verhaal, de drie ondertse foto's horen bij dit verhaal.
Een Franse veilingmeester stapte een verlaten appartement in Parijs binnen. Wat hij daar aantrof had niemand ooit kunnen bedenken. Het simpele appartement leek wel een museum vol met prachtige antieke spullen bedekt onder een dikke laag stof. De laatste bewoner van het appartement vertrok voor de oorlog naar het zuiden van Frankrijk. Zeventig jaar lang stond het appartement leeg, maar toch bleef de vrouw huur betalen. Nadat ze op 91-jarige leeftijd was overleden, besloten erfgenamen het appartement leeg te halen. De familie dacht wel bijzondere voorwerpen in het huis te vinden. Daarom stuurde zij de veilingmeester Olivier Choppin-Janvry op pad. Maar dat het huis er zo uit zou zien had ook de veiligmeester niet verwacht. Onder de verborgen schatten vond hij o.a. een schilderij van de Italiaanse schilder "Giovanni Boldini". Op het schilderij is de grootmoeder van de laatste bewoonster te zien, "Marthe Florian" Zij was actrice en tevens de muze van Boldini. Het schilderij is voor 2,1 miljoen euro geveild. Van dit soort verhalen zit ik dus echt te smullen, en wat zou ik daar graag eens rond hebben willen struinen.....echt genieten.

Wens iedereen een heel fijn weekend...

Gedroogde ROZEN...

Mijn Liefde voor rozen gaat erg ver, bijna alle bossen die ik in huis heb gehad probeer ik te drogen. Ze zijn nog zo mooi als ze wat ouder worden, en ik kan ze dan gewoon niet in de container gooien. Meestal lukt het ook heel goed. In de garage heb ik een hele wand vol hangen met bosjes in vele soorten. Ook op mijn toilet heb ik een heleboel bossen hangen. De bordeaux rozen op de foto zijn "Baccara's" en al 15 jaar oud. Eigenlijk ongelooflijk hoe mooi ze nog van kleur zijn. Het lila/blauwe champagnecoupje met een doorsnee van ongeveer 10 centimeter ligt vol met piepkleine babyroosjes 120 stuks. Deze foto is van bovenaf en uit een vreemde hoek genomen wardoor de roosjes groter lijken maar op de foto met de ketting kan je zien dat het kleintjes zijn. De kleur van deze roosje is wel achteruit gegaan maar ze zijn dan ook al twintig jaar oud. De overige foto's zijn van de rozen van mijn verjaardag begin November en nog niet helemaal ingedroogd, maar dat zal niet lang meer duren...

Moeders antieke Keukenpotten...

Tja.....Mamoeske, ik weet het, de kleur komt niet helemaal over zoals ze er in werkelijkheid uit zien, SORRY!!! Deze schitterende keukenpotten staan, [jullie raden het al, hihi] in de keuken bij mijn moeder bovenop een smalle kast. Aan die kant van het huis zijn geen ramen en daardoor is het moeilijk er goede foto's van te nemen. Met flits kwamen ze helemaal niet mooi over dus dan maar een tussenweg gekozen. Het is een hele serie en ook niet echt een optie om ze allemaal van de kast richting raam te slepen, want waar zet je die serie dan weer neer??? In 1942 toen mijn ouders nog niet getrouwd waren, gingen ze regelmatig op stap om mooie spulletjes voor hun uitzet te kopen. Deze zeer oude serie keukenpotten hebben ze in die tijd bij een Antiekwikel op de Spiegelgracht in Amsterdam gekocht, ook toen waren deze prachtige potten al zeer oud. Vinden jullie het geen juweeltjes. Mijn moeder heeft ze ook altijd gebruikt,  maar nu de laatste jaren niet meer. De zoutpot was na jaren gebruikt behoorlijk door het zout aangetast en viel daardoor een beetje uit elkaar, zoals je op de bovenste foto goed kan zien aan de onderkant waar touw omheen gebonden is. Kan me opeens weer herinneren dat er later punten van o.a Douwe Egberts koffie in verzameld werden, samen met alerlei andere punten van producten.
Het leek me wel leuk om jullie deze fraaie serie te laten zien, want zoiets kom je toch niet vaak meer tegen.
Leuk he Mamske, je eigen mooie potten hier tegen te komen?