Abstract voorjaars verlangen...

Na de toegift sneeuw afgelopen zaterdagnacht, weer zo'n 8 centimeter, ben ik best wel blij dat al die bergen sneeuw rondom het huis nu eindelijk eens langzaam aan het verdwijnen zijn. De vogels zijn al weer druk aan het kwetteren en kunnen nu eindeljk weer eens genieten van de vetbollen. Door de strenge vorst waren de bollen bevroren vetklompen geworden. De snaveltjes leken wel pikhouweeltjes, zo hard moesten ze bikken om maar een klein krummeltje van al dat lekkers tot zich te kunnen nemen. Eigenlijk begin ik een beetje naar de lente te verlangen, alhoewel het me duidelijk is dat ik nog even geduld moet hebben.
Gisteren heb ik een abstract voorjaars verlangen gemaakt om een beetje kleur in deze zwart wit wereld te brengen. Het creëren gaf me al een fleurig gevoel.....laat mij maar even verder dromen, dromen jullie mee?

Collage's Bono...

1 Juni 2006 is onze Bono een "West Highland White Terriër" geboren en na negen weken was het dan zover om hem op te halen. Zijn eerste levensjaar heb ik weeklijks vastgelegd door steeds van de foto's een collage te maken. Af en toe stuurde ik ook een paar collage's naar de fokker die daar erg blij mee was, want het is natuurlijk leuk om de ontwikkeling van een van zijn pups te kunnen volgen. Ook heb ik dat jaar dagelijks alles op geschreven, [de vooruitgang en kwajongens streken]  in een speciaal Bono boekje. Het is enig omdat af en toe weer een terug te lezen allemaal. De laatste collage is van het eerste halfjaar van elke week één foto, klik maar even groter, zo schattig. Het leek me wel leuk om jullie een aantal collage's te laten zien.

"Les neiges éternelles"...

Waarschijnlijk is het bij jullie ook zo, maar mijn mapje met sneeuwfoto's zit werkelijk propvol. Het zijn stuk voor stuk juweeltjes geworden met deze bijzondere sneeuw periode. De kwaliteit van de foto's is over het algemeen niet geweldig maar ik ben druk aan het sparen voor een goede camera, dus in de toekomst heb ik meer mogelijkheden. De donkere foto heb ik vannacht genomen, toen ik terug kwam van een wandeling met de hond en de achtertuin in liep zag ik dit, heb de foto zonder flits genomen. Geeft wel een speciaal sfeertje. De ijspegels hangen aan het dakkapel en ik heb de foto binnenshuis genomen, de bovenkant van de pegels is op deze foto niet te zien maar is zeker meer dan 10 centimeter doorsnee, geweldig hé.

Januari, de maand van de nieuwe start en de dierbare herinneringen, wenkt ons naar binnen. Kom, laat de winter zijn wonderlijke web van betovering om ons heen weven: dagen vol tintelende wollen-wanten-kou, lange donkere avonden met delicieuze diners, levendige gesprekken of de vreugde van het alleen zijn. Terwijl buiten zachtjes de sneeuw valt gaat ook de temperatuur omlaag. De hele natuur ademt vrede uit. Wij ook, in het ideale geval. Trek je terug bij de haard. Dit is een maand om te dromen, om je te verheugen op het komende jaar en op de tocht naar binnen.

Lieve groet Josephine ♥

Vintage bewerking...[5]

Ze zijn stuk voor stuk zo mooi de oude Vintage afbeeldingen en kan het niet laten om er iets mee te doen. Gisterenavond heb ik weer een aantal afbeeldingen een eigentijds tintje gegeven. Het is echt een hobby van mij geworden om met deze bewerkingen bezig te zijn, het geeft me veel voldoening.


Een fijne week gewenst...

Claude Thérberge...

"Claude Thérberge" waarschijnlijk hebben jullie wel eens van deze veelzijdige kunstenaar gehoord. En als de naam niet bekend klinkt dan herkennen jullie zijn werk wel denk ik. Altijd heerlijk vrolijk van kleur, en erg lieflijk getekend, zijn werk waardeer ik zeer. En daar ik nu zin heb in een vrolijk gekleurde post, leek me dit een goede keus. Op internet is natuurlijk nog veel meer van zijn werk te bekijken.

Lieve groet Josephine ♥

De kwaliteit van de waarheid + Aurafoto...

    Deze Aurafoto vind ik wel bij deze post passen...

Dit kwam ik van de week tegen en vind het mooi omschreven...

De waarheid vinden we niet in woorden, maar in ons hart, want de fundamentele waarheid kan alleen beleefd worden. Daarvoor zijn geen bewijzen nodig, maar vertrouwen in het eigen waarnemingsvermogen. Wie heeft dat nog nooit meegemaakt: je leest iets of luistert naar iemand en opeens lopen de rillingen over je rug. Je bent diep ontroerd en weet gewoon dat je iets oprechts, authentieks hebt vernomen, de waarheid van een ander, die in het eigen innerlijk een diepe resonantie teweeg brengt. Of je hebt zelf een aangrijpende ervaring en beleeft de waarheid, het onvervalste zijn dat achter de zichtbare dingen ligt. Ook dan weet je wat je ervaren hebt. Wat voor noodzaak zou er kunnen zijn om deze ervaring te bewijzen of zelfs maar te verklaren? Is het niet voldoende dat je het voor jezelf weet?
"De waarheid heeft zo veel gezichten als er mensen zijn. "dat spreekwoord is oeroud en het is nog even geldig als vroeger. Iemand maakte eens een eenvoudige vergelijking: de waarheid is als een grote doos waarin zich de dingen van de wereld bevinden. In de doos zitten veel gaten. Ieder mens kijkt door zijn eigen gat en ziet, afhankelijk van zijn positie, een ander beeld, dat alleen hij zo kan zien.
Maar zouden wij met ons hart kijken, dan versmelt de waarheid weer tot één.

Verstilde beelden...

Wij hebben een bijzonder aangename oudejaarsavond gehad, om drie uur 's nachts kwamen er nog een aantal mensen op bezoek. Rond half zes gingen wij uiteindelijk slapen. De volgende ochtend om ongeveer tien uur ben ik opgestaan. Een kort nachtje, dat wel maar de wereld was weer prachtig wit geworden, weer een aantal centimeters sneeuw erbij. Ben met een kop koffie de tuin in gegaan, heerlijk suffig nog zag ik deze beelden. Zeg nou zelf, dat is toch om gelukkig van te worden? Bij mij heeft het in ieder geval die uitwerking wel. Vredig en rustig, heerlijk!!!
En hoe vinden jullie de laatste foto, weer zo'n sneeuw sculptuur, het lijkt net of mijn lieve hondje Bono daar ligt. Offffff... slaat mijn fantasie wederom op hol??? Nou ja...ik zie het in ieder geval wel.


Lieve groet Josephine ♥